را مى شنود و حقيقت اين آيات را شهود مىكند كه : « يسبح لله ما فى السموات و ما فى الارض » او خود را به آداب ذكر تحليه كرده و در عبادت مداومت بسيارى دارد . اوقاتى از سال يا ماه را در خلوتى است نهانى با پروردگارش و كسى از او خبردار نيست . به شب بيدارى اهميت بسيارى مىدهد و مسجد سهله ماواى اوست . گاهى شوق و وجود چنان بر او غالب مىشود كه اشعارى از درونش مى جوشد و آنها را مى نويسد تا كمى تخليه شود وقتى سخن از توحيد مىشود آن چنان در آن مستغرق است كه درك چيز ديگرى نمى كند و اين ذكر را بسيار از او مى شنوند : « لا هو الا هو » به وادى السلام زياد مى رود و آنجا ساعتها به تفكر مى نشيند و كسى نمى داند با ارواح مومنين چه سر و سرى دارد . آرامش و طمانينه او در اوج فقر و مشكلات زندگى حيرت آور است و عجبا از پناهگاهى كه آن قدر در آن ايمنى دارد كه دركى از مشكلات ندارد . سجده هاى طولانى اش حكايت از عشق او دارد نمازش آهنگ افلاكيان دارد . گاهى آنچنان از دنيا منقطع مىشود كه ديگران فكر مى كنند جان داده است ولى آنهايى كه او را مى شناسند مىدانند كه در حال گشت و گذار در عالم ملكوت است و زنده حقيقى خود اوست . صورتش بر خاك و جان بر لامكان * لامكانى فوق و هم سالكان ولايت در توحيد نگاه عارف بالله به عالم از اين منظر است كه عالم را تجلى خدا مى بينند كه در آن همه چيز فريادگر خداست و حيات نشانه ظهور است در نگاه عارف ، خدا زيبايى و جمال مطلق است و آفرينش او نيز جميل است . يكى از مهمترين تاثيرات چنين بينشى كسب اخلاق عارفانه است . از اين دريچه كه به عالم نگاه كنى چون خداوند دوستدار تمام آفرينش و بنده هاى خويش است عارف به مقامى مى رسد كه به تمام پديده هاى عالم از اين منظر كه مورد مهر و رافت خالق خويش هستند عشق مى ورزد . با آنها مهربان است و كريمانه برخورد مىكند هر چه عرفان او بالاتر مىشود صفات الهى در او متجلى تر مىشود . از اين رو اخلاقش خدايى تر ، حليم تر و زبانش مهربانتر و صبرش عظيم تر ، فكرش عميق تر است .